Maar al snel kwam ik tot de conclusie (door de cases) dat het meer een evenwicht zoeken was tussen de vakken, om een opdracht tot een einde te brengen. Met de cases zag ik in dat de vakken zowel afzonderlijk kunnen gegeven worden, maar dat wij ze kunnen combineren om tot een ontwerp te komen. Dat is wat onze richting uniek maakt, ervoor kunnen zorgen dat we niet enkel een eindproduct (website, mulitmediaal ontwerp) kunnen afleveren, maar ook dat we hebben gekeken naar de markt en dat we het kunnen communiceren naar de buitenwereld toe.

Ik zeg nu wel dat dit een sterkte is van CMD, maar het is ook vaak een zwakte voor ons, want dit is moeilijk aan iemand uit te leggen. Iedereen gaat er maar van uit dat we in één ding sterk zijn, maar wij zijn gewoon sterker in één bepaalde richting en minder sterk in de andere. Dit klinkt negatief, maar het is een feit dat we vanalles op de hoogte zijn, zowel op vlak van marketing zijn we onderricht in product placement, market positioning, de 5 c’s, 7 s’en en nog mening andere marketingtermen, terwijl we op communicatieniveau hebben leren samenwerken, groepen leidden, communicatie naar klanten toen…  dat allemaal terwijl we onze woordenboek uitbreidden met talen als html, cakephp, javascript, actionscript en leren werken met de hele adobe creative suite (van photoshop tot after effects).

Kortom we zijn de ultieme multimedia designers!

Maar ben ik dit ook wel? Ik moet me voortdurend afvragen waar ik me over 5jaar zie staan, maar dat is nog steeds heel vaag, ik zou me eerder moeten afvragen wat de mogelijkheden voor me zijn. Welke beroepen zouden het best bij me passen!?

Ik heb geleerd dat ik een koppig karakter heb, maar ook ontzettend gedreven ben om bepaalde zaken tot een (perfect) einde te brengen. Als projectleider heb ik al vele projecten tot een (goed) einde gebracht, maar heb ook vaak moeten beseffen dat het niet altijd volgens plan hoeft te verlopen. Als ontwerpen heb ik skillz met photoshop en illustrator, maar mijn sterkste punt is dat ik vanalles op de hoogte ben (qua technologie en design). Ik weet wat ik wil en weet ook hoe ik mijn doelen moet bereiken.

Waarom ik juist voor deze onderzoeksvraag heb gekozen kun je allemaal in het document lezen (link)

En zo ook is surveillance of observatie van de partij bij sociale netwerken. Denk maar aan de administrator in een forum of jezelf als je jouw vriendenkring in de gaten houd of andere mensen hun persoonlijk profiel bezoeken.
Het heeft allemaal met elkaar te maken, maar het begint natuurlijk met de vraag:
“wat is Social Media en hoe spelen censuur en surveillance hierin en rol”.

Het uiteindeljke verslag vindt je hier.

Met Blind Dates neemt de Media & Design Academie perceptie, blindheid, zien en niet zien, zichtbaarheid en onzichtbaarheid als uitgaanspunt voor een designonderzoeksproject. In een aantal “blind dates” (tussen designdisciplines, ontwerper-onderzoeker, ontwerper-kunstenaar, ontwerper-blinde/slechtziende) verkennen we research through design.

Voor dit project werd er een blog opgezet door de leerkrachten waar we de vooruitgang van ons project konden neerpennen, zodat het gemakkelijker te volgen was door hen. (link)

Ik zat in de groep samen met:

• Raimondi Benny - 3AN
• Giglio Stefany - 3GO
• Kaelen Steven - 3PD
• Swenters Goele - 3VTF
• Lien Vanherstraeten - PCMD

en onze vooruitgang over het onderzoek kun je ook volgen op de wordpress (link).

Uiteindelijk heeft de meerderheid besloten om 1 (individueel) project te maken, waar ik me niet bij aansloot, want het leek me interessant om onze krachten te kunnen bundelen tot één eindconcept. Maar gelukkig hebben we het onderzoek samen kunnen doen en heb ik ook veel bijgeleerd over de denkpatronen van mijn collega’s. Vaak staan we er niet bij stil, maar we dachten altijd in éénzelfde lijn en probeerden elkaar ook te overtuigen van elkaar’s mening.

Het project BlindDates van de Media & Design Academie heeft ons een nieuwe kijk gegeven op de wereld van blinden en slechtzienden. We kregen de kans om via onderzoek een eigen design te maken, maar vooral krijgen we een verrijking van ons eigen (mentaal) beeld van het leven van blinden en slechtzienden.

Voor dit project hebben we gekozen om te werken met nieuwe blinden. Zij leken ons een interessante doelgroep is omdat zij een de vergelijking kunnen maken tussen het zien en niet zien. Ze moesten ook alles opnieuw verkennen wat volgens ons een zware mentale opdracht was. Ook hebben zij vaak nog beelden, herinneringen in hun hoofd.

We konden ons moeilijk inbeelden hoe zij onze dagdagelijkse activiteiten tot een einde brachten. We waren van plan enkele onderzoeken te doen, die ons dichter bij de blinden bracht en konden zo de problematiek afleiden die blinden ondervinden bij het uitvoeren van die activiteiten zoals winkelen.

Hierop konden we ons baseren om een concept te ontwerpen om een eventuele oplossing of hulp te bieden.

Het uiteindelijke document, met al onze ideeën en concepten vind je hier! (4,97MB)

De (heel) korte samenvatting van dit stageverslag luidt als volgt:

Op 12 weken heb je tijd om jezelf te ontplooiien en dat is ook wat ik heb gedaan. Ik heb mogen proeven van de sfeer binnen RCA en heb kennis kunnen maken met 5 verschillende werelden die uiteindelijk functioneren als één goed geoliede machine.

RCA is een communicatiebedrijf met 5 afdelingen en werken rond de leuze “let’s create impact”, dat is ook steeds wat ze met de campagnes proberen te doen. De grootste opdracht doorheen mijn stage was VKW Limburg die met een nieuwe campagne “Limburg Werkt samen” de Limburgse bedrijven wil steunen. Ondernemen en samen werken is de boodschap.

Voor mezelf was deze stage interessant omdat ik veel heb bijgeleerd over (vooral) het offline reclame wereldje. Door enkele andere (online) campagnes op de voet te volgen, merkte ik dat het twee andere werelden zijn, maar toch kunnen ze elkaar prima aanvullen. Nu wil ik ook in deze wereld blijven verder gaan, omdat het me aanspreekt, het is een creatief beroep, waarbij je steeds je eigen grenzen moet verleggen. Als werkelijk uitvoerder (designer/developer) zie ik me niet, omdat ik die finesse niet heb, maar blijkbaar heb ik toch altijd goede concepten en probeer ik van alles een totaalplaatje te maken. Daarom is het ook beter dat ik hierin een beroep zoek en ook hierop mijn thesis voor volgend jaar moet baseren.

Het uiteindelijke verslag vindt je hier

Maar wat ik niet begrijp is waarom ze dit nu écht doen. Uw naam url (zoals zij het noemen) zou het gemakkelijker moeten maken om je te vinden via Search Engines (ref. Google).
Maar ik vrees dat ze hierdoor een stapje hebben gedaan naar Netlog toe, waar je niet je echte naam hoeft/moet gebruiken. Zo zijn er op Netlog ontzettend gekke namen in omloop die het hele netwerk gebeuren net dat ietsje minder interessant maken (bvb RBX_homegal, SCREAMx_ITx_OUT, mensjuuh,…).

In mijn mening is Facebook net ontzettend populair bij de 20+’ers omdat we gebruik kunnen maken van onze eigen identiteit en eigen naam, het zorgt ervoor dat je netwerk gebaseerd is op vertrouwen. Ik begrijp met andere woorden de meerwaarde niet van “het kiezen van een gebruikersnaam”, in mijn ogen is het volledig zinloos. 

Interessante links hieromtrent zijn vooral: 

Everybody loses in the battle over our online identity en Facebook usernames and the battle over your digital identity

en waar ik het vooral eens mee ben is de volgende quote van Chris Messina

It’s remarkable how cheap we’ll sell out our identity these days.

Facebook is slechts één community uit de velen: Orkut, Netlog, Twitter, Myspace …er zijn er zoveel en ze hebben allemaal hun eige leuze,maar er is één ding dat hen allemaal verbindt en dat is wat een community wil doen: mensen samen brengen op één plaats. Voor velen is dit vaak een persoonlijk plekje, waar ze een profiel opmaken en dan intereageren met andere mensen (vaak zijn dit mensen die ze zelf/persoonlijk kennen).

Het is hetzelfde principe als 30 jaar geleden: je komt als vreemde in een buurtcafé en verteld wie je bent. Mensen aanvaarden je of ze laten je met rust, maar zo begint het uitbouwen van persoonlijke relaties in je buurtcafé. Des te meer je wordt aanvaard, des te vaker dat je terug keert naar het café en je meer en meer mensen tegen het lijf loopt.

Communities mogen dan verschillende eigenschappen hebben, maar ze hebben allemaal dezelfde gemeenschappelijke trefpunten:

• deelname
• openheid
• conversatie
• verbondenheid

Maar er rest vaak de vraag: waarom zou ik bij een community moeten zitten en bij welke zou ik me aansluiten. Dat zijn twee van de meest voorkomende vragen die niet-gebruikers zich stellen, maar het antwoord erop zullen ze hier niet vinden of op andermans website. Dat antwoord kun je (imho) enkel vinden als je hebt deelgenomen aan de community, maar je kan je beter eens informeren bij mensen (vrienden) die deelnemen of hebben deelgenomen. Zo kun je voor jezelf een beeld vormen hoe die community in elkaar zit en hoe alles in zijn werk gaat.

Een lijst en beschrijving van communities kun je overal vinden, maar ik maak het je gemakkelijk: hier is er één te vinden.

Pluspunten

• leren van verschillende culturen
• internationale leerkrachten die experts zijn in hun vak
• leren organiseren over een afstand (google docs, wikispaces, email, skype,…)
• taal moeilijkheden overwinnen (alle lessen in het Engels)
• interessante out-of-the-box opdrachten
• cases met profesionele (externe) opdrachtgevers
• verschillende gezichtspunten verwerven
• internationale sprekers (Clo Willaerts, …)
• workshops

Minpunten

• de afstand is vaak té groot om te overbruggen met het openbaar vervoer
• niet alle modules vereisen een internationale samenwerking

Voor de rest zijn er wel meer minpunten om op te sommen, maar het is de truc om voor jezelf uit te maken ofdat ze wel noemenswaardig zijn. Ik kan het enkel maar beamen (zoals een be-amer dat doet) dat lessen volgen in Maastricht een meerwaarde bied aan het lessenpakket van CMD.

Meestal lukt dit niet aardig snel, maar deze keer was ik echt onder de indruk van de website die Lacoste heeft gelanceerd. Het betreft een reclame campagne, waarbij ze hun nieuwe collectie voorstellen op een heel indrukwekkende manier. Om te beginnen krijg je een heel leuk filmpje (als intro) te zien, waarbij ze hun collectie voorstellen aan de hand van zwevende mensen. (zie filmpje onderaan)

Maar ook hebben ze een spel gekoppeld aan het geheel, waarbij je zoveel mogelijk punten moet verzamelen. Het idee is (imo) afgekeken van het bekende spel Guitar Hero.

Hieronder is het introfilmpje te zien van de website: Lacoste Red!

Van waar kom ik, waar ben ik geraakt en waar wil ik komen, dat zijn de vragen die ik mezelf voortdurend stel en ik geef grimmig toe dat de antwoorden niet altijd rozegeur en zonnemaneschijn zijn. Het is niet gemakkelijk om alles op een rijtje te zetten voor jezelf, je wil ook niet als een mislukking worden gezien (niet dat ik dat ben, want ik ben übercool).

Ook is dit interessant om in een CV te gieten, want na een jaar is het dringend tijd dat je je skills en dergelijke update (en blijft updaten).

Let’s meet , so you can ‘ooh’ and ‘aah’ over my experience.

Maar als (multimedia) designer wil je iets uniek doen, zo wil ik graag iets meer dan enkel een blaadje papier met enkele tekst regels. En nu ben ik aan het piekeren over zo een geweldige CV.

Smashing magazine: “How To Create A Great Web Design CV and Résumé?” (link)

edit: Uiteindelijk is het klaar en kan je mijn cv hier lezen.